پرنیان سرد

یک پرنده همیشه به دوتا بال نیاز داره. نمی‌گم برای پرواز. شاید کمال انسان همیشه پرواز بوده و هست، ولی افق نگاه یک پرنده به‌طور قطع چیز دیگه‌ایه.
باهر هدفی، یک پرنده همیشه به دوتا بال نیاز داره. وقتی یک پر، چندین پر، و شاید صدها پر از بال‌های یک پرنده جدا می‌شن، باز هم می‌تونه از بال‌هاش برای نیل به همون هدف استفاده کنه. اما وقتی بالی صدمه ببینه، و در حالت بدتر جدا بشه، اون وقت همه چیز برای یک پرنده تموم شده‌ست.
آدما اگه خاطرشون براتون خیلی عزیز بود، اجازه بدید نهایت براتون پر بشن. بسته به درجه‌ی وابستگی و علاقه‌ی دو طرف، یک، چند و شاید صدها پر. اما هیچ وقت، هیچ انسانی نباید برای شما بال بشه. انسان درطول تاریخ همیشه روی محور جبری ِ فناپذیری حرکت کرده، پس جنس بال شما نباید فانی باشه، حتی اگه خودتون هم نباشید...